Było blisko.
0:1 w barażu to nie wstyd, ale też bez przesady, że byliśmy lepsi. Walczyliśmy do końca, przeciwnik też nie mógł opuścić gardy.
Zagraliśmy na swoim poziomie. Bez wkurwienia mecz, sezon i trud skończon. To było spotkanie, gdzie jedna sytuacja siadła nie tam gdzie trzeba... i tyle.
Ktoś mógłby powiedzieć, że „szkoda” - i to byłoby to najlepsze podsumowanie meczu.

Nikt nie powie tego głośno, ale każdy będzie pamiętał ten mecz jeszcze przez jakiś czas.
Nie cały. Tylko fragmenty.
Takie, które wracają, jak jest za cicho po oddanym strzale.

Strach i suspens.

Jak żyć?
Normalnie. Nowy sezon, trzeba grać. Teraz są jeszcze puchary międzynarodowe. A w poniedziałek do roboty, najlepiej bez kaca.
Boisko to samo. Piłka ta sama. Wyniki... zobaczymy. Mamy cel.

Jak ktoś powie, że chce grać to gramy. Ćwiczymy młodych, to oni są przyszłością tego klubu. Dają nadzieję, że warto.

I kiedyś jeden taki nicpoń strzeli tego jednego gola więcej.
I nikt nie będzie wiedział do końca jak.

I w tym jest cała nadzieja.