Subpage under development, new version coming soon!
Subject: Dagelijks Nieuws
ik was gisteren ook niet echt te spreken van die geitenwollen sociologe die ze gisteren in ter zake voor de camera haalden. Ik kan begrijpen dat je graag over je eigen onderzoek vertelt, maar het was niet echt het moment om te vertellen over je eigen onderzoek waarin je een verband vindt tussen afname van welbevinden bij marginale jongeren en het schrappen van steun aan zomerfestivals. Het geeft het andere kamp alleen nog maar meer munitie: "zie je wel, nu zeggen ze dat we die criminelen nog moeten troosten omdat hun festival is afgeschaft".
Dat softe gedoe is idd nergens goed voor. Links is even goed in kort door de bocht redeneren, en ze zijn voor een deel verantwoordelijk voor de debiele redeneringen van wat dan het rechterkamp heet. Normen en waarden, zeker. Gebrek aan identiteit vloeit daaruit voort. En dat is dan net weer wat mi de essentie is van wat de wollensokken willen vertellen.
Nu wil ik geen twee zaken met elkaar vereenzelvigen, maar er zit wel een zekere frustratie binnen de lagere klassen. Een doel in het leven en een belofte dat het zal verbeteren (kort samengevat) is een krachtig iets dat ons doet samenwerken en meer concreet iets wat ons elke dag doet opstaan om te gaan werken. We kunnen het ons eigenlijk niet voorstellen dat we het niet zouden hebben. Zonder die kracht, is de zin voor samenwerking en geloof in een goeie afloop al veel minder. Je zou zelfs kunnen zeggen dat het egoïstische beestje dan naar bovenkomt. Niet enkel bij de mindere mens, maar zelfs bij de rest van ons. Als er geen prijzen meer zijn om uit te delen, als de stroom aan voordelen stopt, dan worden we allemaal nerveus: en ik?
Nu, opnieuw wil ik geen twee zaken op elkaar gooien, maar vertrouwen op de wilskracht van wat anders erg gemakkelijk als een ruggegraatloze groep wordt voorgesteld, dat zij net wel bovenmenselijke inspanning zouden leveren, dat getuigt van ofwel van veel naïviteit ofwel van gemakzucht om toch maar een beetje langer van het mooie weer te gaan genieten.
Daarnaast nog hetvolgende: wij ontlenen onze identiteit aan onze rol in het leven. Sommigen studeren (en dromen van een machtige positie in de maatschappij, ontken het maar niet ;), anderen werken al, zien de dingen concreter. Je ziet jezelf meer als een mens in relatie tot mijn familie, een rol van centen verdienen en levensonderhoud verzamelen, mijn hobbies ontwikkelen, vrienden ontmoeten, dingen plannen. Dat wordt wie je bent. Neem het allemaal af en je wordt iemand anders.
Ik wil benadrukken hoe sterk de invloed van (het hebben van) een identiteit, of een rol in het leven, voor jezelf is.
Dit is natuurlijk geen excuus om te gaan rellen, maar ik vind hetvolgende wel een erg interessante gedachte: dat een maatschappij die net vooral de rol van materiële zaken onderstreept bij het hebben van een identiteit, ontploft in de vorm van plunderingen van luxezaken.
Een tweede gedachte is deze: we hebben een maatschappij die al die tijd gedragen is door leningen aan de volgende generatie (en hun pensioenen moeten nu afbetaald worden met onze lonen). Materieel bezit aanmoedigen was een van de manieren om die maatschappij draaiende te houden, een spiraal van kopen op schuld. Dat dit geen houdbare situatie was (want het is geen gesloten kringloop) was allang duidelijk. Nu stagneert dit. Hoe lossen we dit als maatschappij op? Door de symptomen van zichzelf de schuld te geven?
Dat softe gedoe is idd nergens goed voor. Links is even goed in kort door de bocht redeneren, en ze zijn voor een deel verantwoordelijk voor de debiele redeneringen van wat dan het rechterkamp heet. Normen en waarden, zeker. Gebrek aan identiteit vloeit daaruit voort. En dat is dan net weer wat mi de essentie is van wat de wollensokken willen vertellen.
Nu wil ik geen twee zaken met elkaar vereenzelvigen, maar er zit wel een zekere frustratie binnen de lagere klassen. Een doel in het leven en een belofte dat het zal verbeteren (kort samengevat) is een krachtig iets dat ons doet samenwerken en meer concreet iets wat ons elke dag doet opstaan om te gaan werken. We kunnen het ons eigenlijk niet voorstellen dat we het niet zouden hebben. Zonder die kracht, is de zin voor samenwerking en geloof in een goeie afloop al veel minder. Je zou zelfs kunnen zeggen dat het egoïstische beestje dan naar bovenkomt. Niet enkel bij de mindere mens, maar zelfs bij de rest van ons. Als er geen prijzen meer zijn om uit te delen, als de stroom aan voordelen stopt, dan worden we allemaal nerveus: en ik?
Nu, opnieuw wil ik geen twee zaken op elkaar gooien, maar vertrouwen op de wilskracht van wat anders erg gemakkelijk als een ruggegraatloze groep wordt voorgesteld, dat zij net wel bovenmenselijke inspanning zouden leveren, dat getuigt van ofwel van veel naïviteit ofwel van gemakzucht om toch maar een beetje langer van het mooie weer te gaan genieten.
Daarnaast nog hetvolgende: wij ontlenen onze identiteit aan onze rol in het leven. Sommigen studeren (en dromen van een machtige positie in de maatschappij, ontken het maar niet ;), anderen werken al, zien de dingen concreter. Je ziet jezelf meer als een mens in relatie tot mijn familie, een rol van centen verdienen en levensonderhoud verzamelen, mijn hobbies ontwikkelen, vrienden ontmoeten, dingen plannen. Dat wordt wie je bent. Neem het allemaal af en je wordt iemand anders.
Ik wil benadrukken hoe sterk de invloed van (het hebben van) een identiteit, of een rol in het leven, voor jezelf is.
Dit is natuurlijk geen excuus om te gaan rellen, maar ik vind hetvolgende wel een erg interessante gedachte: dat een maatschappij die net vooral de rol van materiële zaken onderstreept bij het hebben van een identiteit, ontploft in de vorm van plunderingen van luxezaken.
Een tweede gedachte is deze: we hebben een maatschappij die al die tijd gedragen is door leningen aan de volgende generatie (en hun pensioenen moeten nu afbetaald worden met onze lonen). Materieel bezit aanmoedigen was een van de manieren om die maatschappij draaiende te houden, een spiraal van kopen op schuld. Dat dit geen houdbare situatie was (want het is geen gesloten kringloop) was allang duidelijk. Nu stagneert dit. Hoe lossen we dit als maatschappij op? Door de symptomen van zichzelf de schuld te geven?
Biokok vernielt kippenrestaurant
Een 43-jarige 'biokok' werd voor de rechter geleid wegens het stukslaan van de inboedel van een Nando's kippenrestaurant in Clapham.
dit is dan weer lachen
Een 43-jarige 'biokok' werd voor de rechter geleid wegens het stukslaan van de inboedel van een Nando's kippenrestaurant in Clapham.
dit is dan weer lachen
Ik ga enkel reageren op de 2 gedachten, want voor het overige ben ik het wel tamelijk eens met u.
dat een maatschappij die net vooral de rol van materiële zaken onderstreept bij het hebben van een identiteit, ontploft in de vorm van plunderingen van luxezaken.
Dat lijkt me een logisch gevolg: de maatschappij zegt dat ge luxezaken moet hebben om mee te tellen, en zij die er niet aan geraken, stelen ze. Voor de luxezaken vliegt hun reclamecampagne natuurlijk als een boemerang in het eigen gezicht, dat is inderdaad markant.
Maar aangezien er in GB meer gebeurt dan luxezaken beroven alleen, maar bijvoorbeeld ook bewakers van een carwash vermoorden, klopt de gedachte niet helemaal.
Een tweede gedachte is deze: we hebben een maatschappij die al die tijd gedragen is door leningen aan de volgende generatie (en hun pensioenen moeten nu afbetaald worden met onze lonen). Materieel bezit aanmoedigen was een van de manieren om die maatschappij draaiende te houden, een spiraal van kopen op schuld. Dat dit geen houdbare situatie was (want het is geen gesloten kringloop) was allang duidelijk. Nu stagneert dit. Hoe lossen we dit als maatschappij op? Door de symptomen van zichzelf de schuld te geven?
Ik denk dat iedereen tot pakweg 40 behoort tot die generatie die de andere generatie met haar vroege pensioenen zal moeten betalen. Dat is inderdaad een probleem, want ik zal moeten werken tot mijn 70 jaar, terwijl ik overal vijftigers tegenkom die om hun pensioen smeken. Ik zie nu ook dertigers op wie dit aanstekelijk werkt: zij zijn gedesillusioneerd door hun saaie job, en willen ofwel wat anders, ofwel geen job. Hoe we die problemen kunnen oplossen, weet ik niet meteen.
Nu, om de koppeling naar de rellen te maken: gelukkig is die hele generatie niet ontaard tot pyromanen. :) Ik zit ook in die generatie, maar ga nu geen bruggepensioneerden beroven, laat staan plunderingen doen bij kleine zelfstandige generatiegenoten die op hun 70ste een nog slechter pensioen zullen krijgen dan ik.
Enfin, misschien zit ik ondertussen een beetje naast uw punt. Ge hebt het ook over mensen die lenen om hun leningen te betalen, en zo in een vicieuze cirkel zitten. Die mensen zijn dom geweest, maar sommige mensen zijn nu eenmaal niet slimmer. Zij zijn dus inderdaad in het zak gezet door hun eigen maatschappij. In België kan schuldbemiddeling hen nochtans een uitweg bieden - op voorwaarde dat zij natuurlijk een vaste verblijfplaats vinden...
Als iemand echt uitzichtloos arm is, kan ik diefstallen uit nood nog begrijpen. Maar als we spreken over een wijk met een werkloosheid van 8,8% (dus 91,2% heeft werk), en over brandstichtingen en moorden, dan stopt mijn begrip.
dat een maatschappij die net vooral de rol van materiële zaken onderstreept bij het hebben van een identiteit, ontploft in de vorm van plunderingen van luxezaken.
Dat lijkt me een logisch gevolg: de maatschappij zegt dat ge luxezaken moet hebben om mee te tellen, en zij die er niet aan geraken, stelen ze. Voor de luxezaken vliegt hun reclamecampagne natuurlijk als een boemerang in het eigen gezicht, dat is inderdaad markant.
Maar aangezien er in GB meer gebeurt dan luxezaken beroven alleen, maar bijvoorbeeld ook bewakers van een carwash vermoorden, klopt de gedachte niet helemaal.
Een tweede gedachte is deze: we hebben een maatschappij die al die tijd gedragen is door leningen aan de volgende generatie (en hun pensioenen moeten nu afbetaald worden met onze lonen). Materieel bezit aanmoedigen was een van de manieren om die maatschappij draaiende te houden, een spiraal van kopen op schuld. Dat dit geen houdbare situatie was (want het is geen gesloten kringloop) was allang duidelijk. Nu stagneert dit. Hoe lossen we dit als maatschappij op? Door de symptomen van zichzelf de schuld te geven?
Ik denk dat iedereen tot pakweg 40 behoort tot die generatie die de andere generatie met haar vroege pensioenen zal moeten betalen. Dat is inderdaad een probleem, want ik zal moeten werken tot mijn 70 jaar, terwijl ik overal vijftigers tegenkom die om hun pensioen smeken. Ik zie nu ook dertigers op wie dit aanstekelijk werkt: zij zijn gedesillusioneerd door hun saaie job, en willen ofwel wat anders, ofwel geen job. Hoe we die problemen kunnen oplossen, weet ik niet meteen.
Nu, om de koppeling naar de rellen te maken: gelukkig is die hele generatie niet ontaard tot pyromanen. :) Ik zit ook in die generatie, maar ga nu geen bruggepensioneerden beroven, laat staan plunderingen doen bij kleine zelfstandige generatiegenoten die op hun 70ste een nog slechter pensioen zullen krijgen dan ik.
Enfin, misschien zit ik ondertussen een beetje naast uw punt. Ge hebt het ook over mensen die lenen om hun leningen te betalen, en zo in een vicieuze cirkel zitten. Die mensen zijn dom geweest, maar sommige mensen zijn nu eenmaal niet slimmer. Zij zijn dus inderdaad in het zak gezet door hun eigen maatschappij. In België kan schuldbemiddeling hen nochtans een uitweg bieden - op voorwaarde dat zij natuurlijk een vaste verblijfplaats vinden...
Als iemand echt uitzichtloos arm is, kan ik diefstallen uit nood nog begrijpen. Maar als we spreken over een wijk met een werkloosheid van 8,8% (dus 91,2% heeft werk), en over brandstichtingen en moorden, dan stopt mijn begrip.
Je moet de motieven van de ganse rellen niet afrekenen op een paar moorden natuurlijk, maar toen ik wil ook graag eens een verklaring horen waarom die moorden zijn gebeurd, waarom de milionairsdochter haar auto gaat volladen of waarom die biorestaurateur van hierboven een concurrent de ruiten gaat inslaan. Ik denk dat er ook nog andere motieven meespelen daar.
Wat betreft het tweede punt, ik denk dat het gebrek aan sociale mobiliteit (uzelf kunnen verbeteren van sociale klasse) hier een rol speelt. In Engeland schijnt dat probleem er erger te zijn dan hier. Je vanuit de shit opwerken naar een aanvaardbare levensstandaard is niet zo eenvoudig als het is voor een kind uit een middenklassegezin. En wat betreft de werkloosheidscijfers die je daar citeert, ik las deze:
Ondertussen heerst in sommige 'council estates' in Londen, de deprimerende sociale woningbouwprojecten die midden vorige eeuw door goedwillende regeringen, zowel Labour als Conservatives, werden neergepoot, een werkloosheid van 50 procent. Vier van de tien kinderen leeft hier volgens de organisatie End Child Poverty in armoede. Locaal is het nog een stuk dramatischer. Of ze veranderen volgens de bron die je gebruikt. Welke precies de juiste zijn, is dan weer de vraag.
In ieder geval, ik praat die plunderingen ook niet goed. Maar ik vind het eveneens dom om hier de volledige oorzaak te gaan afschuiven op 'jongeren zonder moraal die niet willen werken'.
(edited)
Wat betreft het tweede punt, ik denk dat het gebrek aan sociale mobiliteit (uzelf kunnen verbeteren van sociale klasse) hier een rol speelt. In Engeland schijnt dat probleem er erger te zijn dan hier. Je vanuit de shit opwerken naar een aanvaardbare levensstandaard is niet zo eenvoudig als het is voor een kind uit een middenklassegezin. En wat betreft de werkloosheidscijfers die je daar citeert, ik las deze:
Ondertussen heerst in sommige 'council estates' in Londen, de deprimerende sociale woningbouwprojecten die midden vorige eeuw door goedwillende regeringen, zowel Labour als Conservatives, werden neergepoot, een werkloosheid van 50 procent. Vier van de tien kinderen leeft hier volgens de organisatie End Child Poverty in armoede. Locaal is het nog een stuk dramatischer. Of ze veranderen volgens de bron die je gebruikt. Welke precies de juiste zijn, is dan weer de vraag.
In ieder geval, ik praat die plunderingen ook niet goed. Maar ik vind het eveneens dom om hier de volledige oorzaak te gaan afschuiven op 'jongeren zonder moraal die niet willen werken'.
(edited)
ik was met verstomming geslagen toen ik het tv-optreden zag van die potentiële kandidaat voor de republikeinen. Ik hoop dat dit het laatste was wat we van die man gezien hebben, en dit hoop ik vooral voor 80 procent van de Amerikaanse bevolking ..
de bevolking wil zichzelf weer kunnen terugvinden in de politiek, en dan krijg je van dit soort dat. Viel me wel op dat de republikeinen deze keer ook via het thema 'hoop' willen proberen te slagen.
Een Amerikaan met verstand :)
Eigenlijk ziekelijk hé, 'Maar ik betaalde maar 17,4 procent van mijn belastbaar inkomen - en dat is een lager percentage dan alle andere 20 mensen uit mijn kantoor. Hun belastingdruk bedraagt 33 tot 41 procent, gemiddeld 36 procent.'
Eigenlijk ziekelijk hé, 'Maar ik betaalde maar 17,4 procent van mijn belastbaar inkomen - en dat is een lager percentage dan alle andere 20 mensen uit mijn kantoor. Hun belastingdruk bedraagt 33 tot 41 procent, gemiddeld 36 procent.'
lol,als ge hln intikt(zonder.be erachter) komt ge op de site van cnn uit
idd
terwijl de rijksten evengoed meeprofiteren van de welvaart van lagere klassen. Zonder welvaart ginder, geen afzetmarkt voor hun bedrijven. Een goeie markt is imo de belangrijkste asset van een bedrijf, maar dit wordt precies over het hoofd gezien.
terwijl de rijksten evengoed meeprofiteren van de welvaart van lagere klassen. Zonder welvaart ginder, geen afzetmarkt voor hun bedrijven. Een goeie markt is imo de belangrijkste asset van een bedrijf, maar dit wordt precies over het hoofd gezien.
Ziek inderdaad. Ter vergelijking: in België zou Buffett ... 0,6 percent belastingen betalen ;-)
http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=BLRMO_20110817_001
Tegen kapitaalwinstenbelasting heb ik niets, dat is zowat de enige belastingsverhoging waar ik achter sta. Ik heb wel iets tegen een vermogensbelasting.
http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=BLRMO_20110817_001
Tegen kapitaalwinstenbelasting heb ik niets, dat is zowat de enige belastingsverhoging waar ik achter sta. Ik heb wel iets tegen een vermogensbelasting.