Subpage under development, new version coming soon!
Subject: »[spam] Really Freestyle!
Τώρα μιλάς ψύχραιμα.
Διαφωνούμε, και πιθανότατα δε θα συμφωνήσουμε ποτέ, αλλά όταν γίνεται διάλογος σε λογικά πλαίσια, αυτό είναι μάλλον αναπόφευκτο.
Anyway, κρατάω την τελευταία πρόταση του ποστ σου.
Διαφωνούμε, και πιθανότατα δε θα συμφωνήσουμε ποτέ, αλλά όταν γίνεται διάλογος σε λογικά πλαίσια, αυτό είναι μάλλον αναπόφευκτο.
Anyway, κρατάω την τελευταία πρόταση του ποστ σου.
ΣΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΟΝ ΚΟΡΦΟ ΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΦΩΛΙΑΖΟΥΝ ΗΓΕΤΕΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ...
(edited)
(edited)
Αληθινος απλα..Οποιος τον γνωριζει χρονια τωρα..
- Μη αναγνωριση του χρεους εκτος απο οσα προλαβε να μας δανεισει εως τωρα η τροικα (και ισως και καποιες αλλες εξαιρεσεις)
- Μηδενισμος του πρωτογεννους ελειματος πραγμα μαλλον ευκολο βλεποντας την παραπανω λιστα (βλεπε ποσα ειναι να δινουμε για τοκους κλπ)
.... Με μια χρησιμη τακτοποιηση των οικονομικων των ΔΕΚΟ και των δαπανων του κρατους σε επιδοματα που οντος δε χρειαζονται και με καταργηση οργανισμων και φορεων και μεταταξεις του προσωπικου νομιζω ευκολα φθανουμε στο ποθητο αποτελεσμα και ταυτοχρονα ΔΕΝ εχουμε αναγκη τις αγορες αφου ΔΕΝ θα θελουμε να δανειστουμε
- Κρατικοποιηση διοδιων ή εστω συμμετοχη με 49% του δημοσιου στα κερδη
- Κρατικος Τραπεζικος πυλωνας ο οποιος θα δινει φθηνα δανεια σε επιχειρηματιες που θα θελουν να φιαξουν επιχειρηση σε συγκεκριμενους στρατηγικους τομεις
- δημιουργια Τραπεζας απο τα αποθεματικα των ταμειων δινοντας χαμηλοτοκα δανεια στους ασφαλισμενους τους και τονωντας με τα κερδη τα ταμεια
- Συμπραξεις ιδιωτικου με δημοσιο 51-49%, ιδιωτικο μανατζμεντ, ορκοτοι λογιστες, μηνιαιος ελεγχος εσοδων εξοδων, αποφυγη εξοδου της εδρας της εταιρειας (λογο του 49% του δημοσιου). Ορκοτοι και μηνιαιως ελεγχος και στις ΔΕΚΟ
- εκμεταλευση τυχων κοιτασματων και ορυκτου πλουτου με συνεργασια με χωρες οπως Νορβηγια (πετρελαιοπαραγωγος χωρα μη μελος του ΟΠΕΚ) δινοντας ενα 20-25% για το know how τεχνολογια κλπ που θα παραχωρηθει
Με τα παραπανω μετρα ΔΕΝ χρωστα η χωρα, ΔΕΝ εχει αναγκη για δανεικα, μειωνεται πολυ η ανεργια, τονωνεται η αναπτυξη και αυξανεται η παραγωγη...
Βεβαια ευκολες λυσεις δεν υπαρχουν αλλα ψαχνουμε την καλυτερη δυσνατη επιλογη για τη χωρα και τους πολιτες της...
Τι σημαίνει "μη αναγνώριση" των παλαιότερων χρεών??
Και πως το βλέπεις να γίνετε αυτό?
Και πως το βλέπεις να γίνετε αυτό?
Yπαρχει ο ορος επαχθες χρεος και δεν τα αναγνωριζεις....
...να βλεπω να γινεται δυσκολα γιατι εξυπηρετουν αλλα συμφεροντα...
...να βλεπω να γινεται δυσκολα γιατι εξυπηρετουν αλλα συμφεροντα...
Ξέρεις τι επιπτώσεις έχει η μη αναγνώριση χρέους???
Και για ποιά χρέη θα μπορούσαμε να μην αναγνωρίσουμε? Εκείνα που προκύπτουν απο δάνεια ή απο ομόλογα ??
Και για ποιά χρέη θα μπορούσαμε να μην αναγνωρίσουμε? Εκείνα που προκύπτουν απο δάνεια ή απο ομόλογα ??
Δεν ειμαι οικονομολογος...
Καποιες προτασειες εγραψα για να ακουσω αποψεις...
...για πες λοιπον...
Καποιες προτασειες εγραψα για να ακουσω αποψεις...
...για πες λοιπον...
Πρακτικά αδύνατον!!
Π.Χ στα δάνεια έχεις υπογράψει μια πολύ δυνατή σύμβαση.
Στα ομόλογα θα προσπαθήσεις να κάνεις αυτό που λέγεται haircut... Δηλαδή να πείς σε αυτούς που σε έχουν δανείσει με ομόλογα... κύριε Α τα ομόλογα σας έχουν τιμή 1000 ευρώ, είτε δέχεσαι να πάρεις νεα με τιμή 600 είτε παίρνεις το 30-40% του αρχικού σου ομολόγου.
Αυτό έχει ως συνέπεια να μην σε ξαναδανείσει ΚΑΝΕΙΣ!! Κάτι παρόμοιο έκανε μια ιρλανδική τράπεζα πριν μπεί η χώρα στο ΔΝΤ.
Γενικότερα το να μην πληρώσεις μπορεί να γίνει με χρεωκοπία... αλλά κάτι τέτοιο θα είχε τρομακτικές επιπτώσεις στην οικονομία και δεν το βλέπω εφικτό ούτε επιθυμητό απο κανέναν
Π.Χ στα δάνεια έχεις υπογράψει μια πολύ δυνατή σύμβαση.
Στα ομόλογα θα προσπαθήσεις να κάνεις αυτό που λέγεται haircut... Δηλαδή να πείς σε αυτούς που σε έχουν δανείσει με ομόλογα... κύριε Α τα ομόλογα σας έχουν τιμή 1000 ευρώ, είτε δέχεσαι να πάρεις νεα με τιμή 600 είτε παίρνεις το 30-40% του αρχικού σου ομολόγου.
Αυτό έχει ως συνέπεια να μην σε ξαναδανείσει ΚΑΝΕΙΣ!! Κάτι παρόμοιο έκανε μια ιρλανδική τράπεζα πριν μπεί η χώρα στο ΔΝΤ.
Γενικότερα το να μην πληρώσεις μπορεί να γίνει με χρεωκοπία... αλλά κάτι τέτοιο θα είχε τρομακτικές επιπτώσεις στην οικονομία και δεν το βλέπω εφικτό ούτε επιθυμητό απο κανέναν
Νikko δες κι αυτα τα ενδιαφεροντα στοιχεια που βρηκα στο νετ:
Οι δυνατότητες τώρα «διαχείρισης» του χρέους μας είναι κυρίως οι εξής:
(α) Η ολοκληρωτική άρνηση χρέους: Η άρνηση αυτή έχει υπάρξει στο παρελθόν σε άλλες χώρες, αναφέρεται στην οικονομική βιβλιογραφία (A.Smith, D.Ricardo), «τιμωρείται» πολύ αυστηρά από το διεθνές κεφάλαιο («αιώνια» απαγόρευση πρόσβασης στις δυτικές αγορές) και έχει πάρα πολλές παρενέργειες. Η (νομική) αιτιολογία της μπορεί να είναι το ότι, τα χρήματα που έχει δανειστεί το κράτος, δεν χρησιμοποιήθηκαν προς όφελος του λαού. Σε κάθε περίπτωση, είναι μία λύση που δεν μπορεί κανείς να την παραβλέψει.
(β) Η διαγραφή μέρους του χρέους από τους δανειστές: Έχει επίσης λειτουργήσει στο παρελθόν, όπως για παράδειγμα στην Αργεντινή. Εν τούτοις, η συγκεκριμένη χώρα δεν παραχώρησε την εθνική της κυριαρχία, όπως η Ελλάδα με την υπογραφή του μνημονίου, εναντίον του οποίου δεν μπορεί να καταφύγει στα Ελληνικά δικαστήρια (!), αλλά σε αυτά του Λουξεμβούργου, με το αγγλικό Δίκαιο – το μοναδικό «Δίκαιο» στον κόσμο, το οποίο εξασφαλίζει αποκλειστικά και μόνο τους δανειστές, εις βάρος των οφειλετών. Κατά την άποψη μας, δεν αποτελεί την ιδανική λύση – ενώ δεν είναι σε καμία περίπτωση ριζική, εάν υποθέσουμε ότι είναι ακόμη εφικτή, μετά τις απίστευτες ενέργειες της κυβέρνησης μας, «ερήμην» της (δήθεν;) ανεξάρτητης Ελληνικής Δικαιοσύνης.
(γ) Ο μηδενισμός του χρέους, με τη δική μας συμμετοχή: Είναι ουσιαστικά ένας ωφελιμιστικά έντιμος τρίτος δρόμος, ο οποίος όμως απαιτεί πειθώ και μεγάλες διαπραγματευτικές ικανότητες από την κυβέρνηση που θα το επιχειρήσει – πόσο μάλλον πατριωτικά συναισθήματα, επιμονή, ήθος και επάρκεια. Στη λύση αυτή έχουμε αναφερθεί αναλυτικά σε ιδιαίτερο άρθρο μας («Ο μηδενισμός του χρέους»).
(δ) Η απλή «αναδιάρθρωση» του χρέους: Η επιμήκυνση δηλαδή του χρόνου πληρωμής των υποχρεώσεων μας, με χαμηλότερα επιτόκια. Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ το ότι, μία μείωση του επιτοκίου δανεισμού μας κατά 1%, θα σήμαινε λιγότερη επιβάρυνση του προϋπολογισμού μας κατά 3,4 δις € ετήσια.
(ε) Η εθνικοποίηση του χρέους: Θεωρώντας πολύ πιο εφικτό το δανεισμό του κράτους μας εκ μέρους των Πολιτών του (σε σχέση με την εθελούσια παρακράτηση των καταθέσεων κλπ, έτσι όπως την αναλύσαμε στο άρθρο μας «Ο μηδενισμός του χρέους»), καθώς επίσης γνωρίζοντας ότι, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο αντιμετωπίσθηκε με επιτυχία το χρέος από την Ιαπωνία, η έκδοση Εθνικών Ομολόγων με ελάχιστο επιτόκιο, καθώς επίσης η πώληση μέρους της δημόσιας περιουσίας σε Έλληνες, θα μπορούσε να λύσει ριζικά το πρόβλημα - χωρίς να απαιτηθεί η παραμικρή συμμετοχή ξένων. Σε κάθε περίπτωση, η αποδοχή αυτής της λύσης εκ μέρους των Ελλήνων είναι κατά πολύ πιο συνετή, από την ήδη επιχειρούμενη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας τους στο δημόσιο, μέσω των φόρων - ακόμη και αν χρειαστεί να πουλήσουν μέρος της ακίνητης περιουσίας τους, για την αγορά των εθνικών ομολόγων.
Προφανώς είναι δυνατόν να υπάρξουν και άλλες λύσεις, ο οποίες να αποτελούνται από επιλεκτικούς «συνδυασμούς» των παραπάνω ή άλλων δυνατοτήτων.
Οι δυνατότητες τώρα «διαχείρισης» του χρέους μας είναι κυρίως οι εξής:
(α) Η ολοκληρωτική άρνηση χρέους: Η άρνηση αυτή έχει υπάρξει στο παρελθόν σε άλλες χώρες, αναφέρεται στην οικονομική βιβλιογραφία (A.Smith, D.Ricardo), «τιμωρείται» πολύ αυστηρά από το διεθνές κεφάλαιο («αιώνια» απαγόρευση πρόσβασης στις δυτικές αγορές) και έχει πάρα πολλές παρενέργειες. Η (νομική) αιτιολογία της μπορεί να είναι το ότι, τα χρήματα που έχει δανειστεί το κράτος, δεν χρησιμοποιήθηκαν προς όφελος του λαού. Σε κάθε περίπτωση, είναι μία λύση που δεν μπορεί κανείς να την παραβλέψει.
(β) Η διαγραφή μέρους του χρέους από τους δανειστές: Έχει επίσης λειτουργήσει στο παρελθόν, όπως για παράδειγμα στην Αργεντινή. Εν τούτοις, η συγκεκριμένη χώρα δεν παραχώρησε την εθνική της κυριαρχία, όπως η Ελλάδα με την υπογραφή του μνημονίου, εναντίον του οποίου δεν μπορεί να καταφύγει στα Ελληνικά δικαστήρια (!), αλλά σε αυτά του Λουξεμβούργου, με το αγγλικό Δίκαιο – το μοναδικό «Δίκαιο» στον κόσμο, το οποίο εξασφαλίζει αποκλειστικά και μόνο τους δανειστές, εις βάρος των οφειλετών. Κατά την άποψη μας, δεν αποτελεί την ιδανική λύση – ενώ δεν είναι σε καμία περίπτωση ριζική, εάν υποθέσουμε ότι είναι ακόμη εφικτή, μετά τις απίστευτες ενέργειες της κυβέρνησης μας, «ερήμην» της (δήθεν;) ανεξάρτητης Ελληνικής Δικαιοσύνης.
(γ) Ο μηδενισμός του χρέους, με τη δική μας συμμετοχή: Είναι ουσιαστικά ένας ωφελιμιστικά έντιμος τρίτος δρόμος, ο οποίος όμως απαιτεί πειθώ και μεγάλες διαπραγματευτικές ικανότητες από την κυβέρνηση που θα το επιχειρήσει – πόσο μάλλον πατριωτικά συναισθήματα, επιμονή, ήθος και επάρκεια. Στη λύση αυτή έχουμε αναφερθεί αναλυτικά σε ιδιαίτερο άρθρο μας («Ο μηδενισμός του χρέους»).
(δ) Η απλή «αναδιάρθρωση» του χρέους: Η επιμήκυνση δηλαδή του χρόνου πληρωμής των υποχρεώσεων μας, με χαμηλότερα επιτόκια. Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ το ότι, μία μείωση του επιτοκίου δανεισμού μας κατά 1%, θα σήμαινε λιγότερη επιβάρυνση του προϋπολογισμού μας κατά 3,4 δις € ετήσια.
(ε) Η εθνικοποίηση του χρέους: Θεωρώντας πολύ πιο εφικτό το δανεισμό του κράτους μας εκ μέρους των Πολιτών του (σε σχέση με την εθελούσια παρακράτηση των καταθέσεων κλπ, έτσι όπως την αναλύσαμε στο άρθρο μας «Ο μηδενισμός του χρέους»), καθώς επίσης γνωρίζοντας ότι, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο αντιμετωπίσθηκε με επιτυχία το χρέος από την Ιαπωνία, η έκδοση Εθνικών Ομολόγων με ελάχιστο επιτόκιο, καθώς επίσης η πώληση μέρους της δημόσιας περιουσίας σε Έλληνες, θα μπορούσε να λύσει ριζικά το πρόβλημα - χωρίς να απαιτηθεί η παραμικρή συμμετοχή ξένων. Σε κάθε περίπτωση, η αποδοχή αυτής της λύσης εκ μέρους των Ελλήνων είναι κατά πολύ πιο συνετή, από την ήδη επιχειρούμενη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας τους στο δημόσιο, μέσω των φόρων - ακόμη και αν χρειαστεί να πουλήσουν μέρος της ακίνητης περιουσίας τους, για την αγορά των εθνικών ομολόγων.
Προφανώς είναι δυνατόν να υπάρξουν και άλλες λύσεις, ο οποίες να αποτελούνται από επιλεκτικούς «συνδυασμούς» των παραπάνω ή άλλων δυνατοτήτων.