Subpage under development, new version coming soon!
Subject: »[spam] Really Freestyle!
Μετα απο απόφαση του πρόεδρου η ομάδα δεν θα κατέβει στο Κυριακάτικο ματς ο λόγος ειναι το ψάξιμο του χαμένου Ξηρου .4.000.000 κατευθείαν τσαμπιον
υπαρχει κανενα αλλο ποδοσφαιρακι που να ειναι σχετικα αξιολογο?
Καπου στο διεθνες πηρε το ματι μου το ManagerZone,για πειτε κ κανενα αλλο που παιζετε
Καπου στο διεθνες πηρε το ματι μου το ManagerZone,για πειτε κ κανενα αλλο που παιζετε
Planetarium Manager - Your online football manager!
δες το και πες μου
δες το και πες μου
Όποιος βρει τον Χριστόδουλο Ξηρό θα πάρει 4.000.000 €!!!!
μείον:
- Φ.Π.Α. 23%
- Φόρος Εισοδήματος 42%
- Έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης 4%
- Φόρος μεγάλου πλούτου: 10%
ίσον: 840.000 καθαρά
ενημερώνονται οι επίδοξοι "πληροφοριοδότες" ότι θα πρέπει να μαζέψουν αποδείξεις από επιχειρήσεις ίσες με 25% του εισοδήματος τους, δηλαδή 1.000.000 ευρώ
Υ.Γ.: Το δημόσιο διατηρεί το δικαίωμα να σας καταβάλλει το ποσό των 4.000.000 € όταν τα ταμειακά διαθέσιμα το επιτρέψουν με τόκο υπερημερίας 6%
Αντίθετα, η καθυστέρηση στην καταβολή των προαναφερθέντων φόρων είναι κακούργημα, επισύρει ποινή φυλακισης, πρόστιμα κατά περίπτωση από 1000€ και πάνω, ενώ επιπλέον χρεώνεται με τόκους υπερημερίας 8%
Με πήρε ο Χριστόδουλος Ξηρός τηλέφωνο και με απείλησε ότι αν δεν του δώσω 100.000 € θα πάρει την αστυνομία τηλέφωνο με το όνομα μου και θα τους αποκαλύψει τη θέση του.
μείον:
- Φ.Π.Α. 23%
- Φόρος Εισοδήματος 42%
- Έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης 4%
- Φόρος μεγάλου πλούτου: 10%
ίσον: 840.000 καθαρά
ενημερώνονται οι επίδοξοι "πληροφοριοδότες" ότι θα πρέπει να μαζέψουν αποδείξεις από επιχειρήσεις ίσες με 25% του εισοδήματος τους, δηλαδή 1.000.000 ευρώ
Υ.Γ.: Το δημόσιο διατηρεί το δικαίωμα να σας καταβάλλει το ποσό των 4.000.000 € όταν τα ταμειακά διαθέσιμα το επιτρέψουν με τόκο υπερημερίας 6%
Αντίθετα, η καθυστέρηση στην καταβολή των προαναφερθέντων φόρων είναι κακούργημα, επισύρει ποινή φυλακισης, πρόστιμα κατά περίπτωση από 1000€ και πάνω, ενώ επιπλέον χρεώνεται με τόκους υπερημερίας 8%
Με πήρε ο Χριστόδουλος Ξηρός τηλέφωνο και με απείλησε ότι αν δεν του δώσω 100.000 € θα πάρει την αστυνομία τηλέφωνο με το όνομα μου και θα τους αποκαλύψει τη θέση του.
Ο Γιάννης άρχισε την ημέρα του νωρίς βάζοντας το ξυπνητήρι του (MADE IN SWITCHERLAND) για τις 6 το πρωί ...
Σηκώθηκε από το κρεβάτι του (MADE IN SWEDEN)
Έφτιαξε τον καφέ του (PRODUCED IN BRASIL)
Ξυρίστηκε με την ηλεκτρική του μηχανή (MADE IN GERMANY)
Έβαλε αποσμητικό (MADE IN BELGIUM)
Φόρεσε το πουκάμισό του (MADE IN TURKEY),
τα jeans με φίρμα (MADE IN SRI LANKA) ,
κάλτσες (MADE IN EGYPT),
παπούτσια (MADE IN ITALY).
Έφτιαξε τα αυγά του στην καινούρια ηλεκτρική κουζίνα (MADE IN KOREA)
ΕΦΑΓΕ ΛΙΓΟ ΤΥΡΙ GOUDA ΟΛΛΑΝΔΙΑΣ KAI ΜILNER ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ
ΜΑΖΙ ΜΕ ΛΟΥΚΑΝΙΚΟ ΦΡΑΚΦΟΥΡΤΗΣ, ΚΑΙ ΤΟΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ.
ΜΕΤΑ ΔΥΟ ΜΗΛΑ ΧΙΛΗΣ, ΕΝΑ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ.
Έριξε μία ματιά στο laptop του (MADE IN JAPAN)
Ήλεγξε τα emails του κοιτάζοντας συγχρόνως το ρολόι του (MADE IN TAIWAN).
Μετά κλείδωσε την πόρτα (MADE IN CANADA),
ενεργοποίησε το συναγερμό (MADE IN USA)
μπήκε στο αυτοκίνητό του (MADE IN SPAIN) ,
το γέμισε με βενζίνη (από SAUDI ARABIA)
και συνέχισε το ψάξιμο για μια καλή δουλειά στην ΕΛΛΑΔΑ.
Στο τέλος μιάς ακόμα άκαρπης και αποκαρδιωτικής προσπάθειας για εύρεση εργασίας και αφού εκτύπωσε μερικά ακόμα αντίγραφα συστατικών επιστολών σε εκτυπωτή (made in MALAYSIA),
ο Γιάννης αποφάσισε να ξεκουραστεί λίγο. Έβαλε τις παντούφλες του (MADE IN BRAZIL),
άνοιξε μια μπύρα (MADE IN ENGLAND) ,
έφαγε μια μπριζόλα (PRODUCED IN BULGARIA)
και άνοιξε την τηλεόραση (MADE IN INDONESIA).
Καθώς παρακολουθούσε τα ΤΟΥΡΚΙΚΑ σίριαλ προσπαθούσε να σκεφτεί τί φταίει και δεν μπορεί να βρει μιά δουλειά στην ΕΛΛΑΔΑ...
Σηκώθηκε από το κρεβάτι του (MADE IN SWEDEN)
Έφτιαξε τον καφέ του (PRODUCED IN BRASIL)
Ξυρίστηκε με την ηλεκτρική του μηχανή (MADE IN GERMANY)
Έβαλε αποσμητικό (MADE IN BELGIUM)
Φόρεσε το πουκάμισό του (MADE IN TURKEY),
τα jeans με φίρμα (MADE IN SRI LANKA) ,
κάλτσες (MADE IN EGYPT),
παπούτσια (MADE IN ITALY).
Έφτιαξε τα αυγά του στην καινούρια ηλεκτρική κουζίνα (MADE IN KOREA)
ΕΦΑΓΕ ΛΙΓΟ ΤΥΡΙ GOUDA ΟΛΛΑΝΔΙΑΣ KAI ΜILNER ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ
ΜΑΖΙ ΜΕ ΛΟΥΚΑΝΙΚΟ ΦΡΑΚΦΟΥΡΤΗΣ, ΚΑΙ ΤΟΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ.
ΜΕΤΑ ΔΥΟ ΜΗΛΑ ΧΙΛΗΣ, ΕΝΑ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ.
Έριξε μία ματιά στο laptop του (MADE IN JAPAN)
Ήλεγξε τα emails του κοιτάζοντας συγχρόνως το ρολόι του (MADE IN TAIWAN).
Μετά κλείδωσε την πόρτα (MADE IN CANADA),
ενεργοποίησε το συναγερμό (MADE IN USA)
μπήκε στο αυτοκίνητό του (MADE IN SPAIN) ,
το γέμισε με βενζίνη (από SAUDI ARABIA)
και συνέχισε το ψάξιμο για μια καλή δουλειά στην ΕΛΛΑΔΑ.
Στο τέλος μιάς ακόμα άκαρπης και αποκαρδιωτικής προσπάθειας για εύρεση εργασίας και αφού εκτύπωσε μερικά ακόμα αντίγραφα συστατικών επιστολών σε εκτυπωτή (made in MALAYSIA),
ο Γιάννης αποφάσισε να ξεκουραστεί λίγο. Έβαλε τις παντούφλες του (MADE IN BRAZIL),
άνοιξε μια μπύρα (MADE IN ENGLAND) ,
έφαγε μια μπριζόλα (PRODUCED IN BULGARIA)
και άνοιξε την τηλεόραση (MADE IN INDONESIA).
Καθώς παρακολουθούσε τα ΤΟΥΡΚΙΚΑ σίριαλ προσπαθούσε να σκεφτεί τί φταίει και δεν μπορεί να βρει μιά δουλειά στην ΕΛΛΑΔΑ...
Η μέρα που σταμάτησε ο χρόνος: 20 χρόνια από τον θάνατο του Kurt Cobain
Η 5η Απριλίου είναι γραμμένη στα ημερολόγια με χρώμα μαύρο. Είναι η μέρα που ο Κurt Cobain σταμάτησε να παλεύει. Είναι η μέρα που οι προσωπικοί του δαίμονες, βρήκαν τον τρόπο να τον λυγίσουν. Είναι η μέρα που με μία καραμπίνα έβαλε ο ίδιος τέλος στη ζωή του.
Είναι αλήθεια δύσκολο να φανταστεί πως πέρασαν 20 χρόνια από εκείνη την ημέρα. Αλλά είναι εύκολο να δεις ότι η κληρονομία που άφησε πίσω του δεν φαίνεται να σβήνει και να επηρεάζεται από τα χρόνια. Ίσα ίσα που μοιάζει πιο δυνατή από ποτέ.
Είδωλο για μια ολόκληρη γενιά και όπως αποδείχθηκε και για τις γενιές που ακολουθούν. 18 χρόνια μετά τον θάνατο του και η μουσική που έφτιαξε με τους Nirvana ακούγεται και είναι τόσο φρέσκια όσο τότε.
Το grunge ως μουσική αλλά και ως αντίληψη γεννήθηκε και πέθανε μαζί με τον Kurt Cobain. Μοιάζει απίθανό αλλά είναι αλήθεια ότι ένας τόσο αντισυμβατικός άνθρωπος έγινε το αγαπημένο παιδί της μουσικής βιομηχανίας.
Αλλά ο Cobain δεν ήθελε να είναι παιδί κανενός. Δεν κατάλαβε ποτέ, τον λόγο που τα προσωπικά του βιώματα τα οποία μετέτρεπε σε στίχους και μουσική είχαν τόσο μεγάλη απήχηση στον κόσμο.
Δεν ήθελε να έχουν απήχηση στον κόσμο. Ο εθισμός του στα ναρκωτικά του δημιούργησε εμμονές. Και ήταν αυτές οι εμμονές που όπλισαν τελικά το χέρι του.
Στις 30 Μαρτίου του 1994 περνάει το κατώφλι , κλινικής αποτοξίνωσης στο Λος Άντζελες. Δύο ημέρες μετά σκαρφαλώνει τον φράχτη και «δραπετεύει». Επιστρέφει στο Σιάτλ αλλά δεν ειδοποιεί κανέναν. Στις 2 και Απριλίου εμφανίζεται σε διάφορα σημεία της πόλης, αλλά στις 4 του μήνα εξαφανίζεται ξανά.
Οι φήμες για διάλυση των Nirvana οργιάζουν εκείνες τις ημέρες.
Το οριστικό τέλος στο μυστήριο μπαίνει στις 8 Απριλίου, όταν ένας ηλεκτρολόγος ανακαλύπτει το άψυχο κορμί του Cobain στο εξοχικό του στη λίμνη Ουάσιγκτον.
Το πόρισμα του ιατροδικαστή; Αυτοκτονία με καραμπίνα, στις 5 Απριλίου.
Μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων είχε μόλις χάσει τον άνθρωπο που εξέφραζε τις σκέψεις της. Όλα τα υπόλοιπα είναι ιστορία…
http://rockisdead.gr/2014/04/05/kurt-cobain-death-anniversar/#.Uz_N1Kh_tuI
Η 5η Απριλίου είναι γραμμένη στα ημερολόγια με χρώμα μαύρο. Είναι η μέρα που ο Κurt Cobain σταμάτησε να παλεύει. Είναι η μέρα που οι προσωπικοί του δαίμονες, βρήκαν τον τρόπο να τον λυγίσουν. Είναι η μέρα που με μία καραμπίνα έβαλε ο ίδιος τέλος στη ζωή του.
Είναι αλήθεια δύσκολο να φανταστεί πως πέρασαν 20 χρόνια από εκείνη την ημέρα. Αλλά είναι εύκολο να δεις ότι η κληρονομία που άφησε πίσω του δεν φαίνεται να σβήνει και να επηρεάζεται από τα χρόνια. Ίσα ίσα που μοιάζει πιο δυνατή από ποτέ.
Είδωλο για μια ολόκληρη γενιά και όπως αποδείχθηκε και για τις γενιές που ακολουθούν. 18 χρόνια μετά τον θάνατο του και η μουσική που έφτιαξε με τους Nirvana ακούγεται και είναι τόσο φρέσκια όσο τότε.
Το grunge ως μουσική αλλά και ως αντίληψη γεννήθηκε και πέθανε μαζί με τον Kurt Cobain. Μοιάζει απίθανό αλλά είναι αλήθεια ότι ένας τόσο αντισυμβατικός άνθρωπος έγινε το αγαπημένο παιδί της μουσικής βιομηχανίας.
Αλλά ο Cobain δεν ήθελε να είναι παιδί κανενός. Δεν κατάλαβε ποτέ, τον λόγο που τα προσωπικά του βιώματα τα οποία μετέτρεπε σε στίχους και μουσική είχαν τόσο μεγάλη απήχηση στον κόσμο.
Δεν ήθελε να έχουν απήχηση στον κόσμο. Ο εθισμός του στα ναρκωτικά του δημιούργησε εμμονές. Και ήταν αυτές οι εμμονές που όπλισαν τελικά το χέρι του.
Στις 30 Μαρτίου του 1994 περνάει το κατώφλι , κλινικής αποτοξίνωσης στο Λος Άντζελες. Δύο ημέρες μετά σκαρφαλώνει τον φράχτη και «δραπετεύει». Επιστρέφει στο Σιάτλ αλλά δεν ειδοποιεί κανέναν. Στις 2 και Απριλίου εμφανίζεται σε διάφορα σημεία της πόλης, αλλά στις 4 του μήνα εξαφανίζεται ξανά.
Οι φήμες για διάλυση των Nirvana οργιάζουν εκείνες τις ημέρες.
Το οριστικό τέλος στο μυστήριο μπαίνει στις 8 Απριλίου, όταν ένας ηλεκτρολόγος ανακαλύπτει το άψυχο κορμί του Cobain στο εξοχικό του στη λίμνη Ουάσιγκτον.
Το πόρισμα του ιατροδικαστή; Αυτοκτονία με καραμπίνα, στις 5 Απριλίου.
Μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων είχε μόλις χάσει τον άνθρωπο που εξέφραζε τις σκέψεις της. Όλα τα υπόλοιπα είναι ιστορία…
http://rockisdead.gr/2014/04/05/kurt-cobain-death-anniversar/#.Uz_N1Kh_tuI
«Η κουβέρτα του παππού»-Μια συγκινητική ιστορία που θα σας κάνει να αναθεωρήσετε τις σχέσεις σας με τους γονείς σας
Όταν τα γεράματα χτυπάνε την πόρτα… οι άνθρωποι γίνονται βάρος στους νεότερους, έτσι τουλάχιστον πιστεύουν… Και έτσι το βλέπουν κάποιοι.
Ξεχνάνε, όμως, ότι τα γεράματα δεν είναι αρρώστια, κάποια στιγμή όλοι θα φτάσουν εκεί. Εκεί που είσαι ήμουνα και εδώ που είμαι θα ρθεις!
Σοφή αυτή η παροιμία. Κανένας δεν αναλογίζεται τα δύσκολα, αυτά που θα ‘ρθουν. Κανένας δεν καταλαβαίνει ότι ακόμα και τα πιο φυσιολογικά πράγματα για εμάς και οι φυσικές απλές δραστηριότητες στα γεράματα γίνονται με δυσκολία. Οι άνθρωποι όταν γερνάνε γίνονται σοφοί από την εμπειρία της ζωής.
Η ψυχή τους γεμάτη και η καρδιά τους χτυπά πλέον από ανησυχία να δουν και να καμαρώσουν καλά τα παιδιά και τα εγγόνια τους, τη συνέχεια τους… Και, όμως, αυτοί οι άνθρωποι που καρδιοχτυπούν για τις ζωές των παιδιών τους, κάποιες φορές τους γίνονται ανεπιθύμητοι… Και αναρωτιέται κανείς, πόσοι αχάριστοι μπορεί να είναι οι άνθρωποι;
Δεν τους έχει πει κάποιος ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται; Ότι κάποτε και οι ίδιοι, αδύναμοι και γερασμένοι θα κρέμονται από τα δικά τους παιδιά; Ο παππούς της ιστορίας πάντρεψε τον μονάκριβο γιο του. Απ’ την αγάπη που του είχε, του έκανε δώρο όλη την περιουσία του και δεν κράτησε τίποτα για τον ίδιο… Ο γιος παντρεύτηκε και όλα κυλούσαν ήρεμα μέχρι τη στιγμή που ο παππούς πολύ γέρος πια είχε ανάγκη τη φροντίδα του γιου και της οικογένειάς του… Για αντάλλαγμα η νύφη του και ο γιος του τον έβαλαν να μένει σε ένα υπόγειο…Έστελναν δε το παιδί τους να του δίνει ένα πιάτο φαϊ.
Όταν πια δεν άντεχαν να τον φροντίζουν άλλο και οι καυγάδες μεταξύ νύφης και γιου είχαν γίνει καθημερινότητα (η νύφη δεν ήθελε καθόλου τον παππού στο σπίτι) αποφάσισε ο γιος να πάρει τον παππού μέσα σε μία κουβέρτα και με τη βοήθεια του μικρού εγγονού να πετάξουν τον γέροντα σε ένα ποτάμι… Όταν έφτασαν στο ποτάμι και πέταξαν τον παππού μέσα , ο εγγονός πήρε πίσω μαζί του την κουβέρτα -»Γιατί παιδί μου το έκανες αυτό;» του είπε έντονα η μάνα του όταν γύρισαν σπίτι. -»Θα κρατήσω αυτή την κουβέρτα για σένα όταν γεράσεις να σε πετάξω με την ίδια στο ποτάμι όπως τον παππού…»
Οι γονείς συγκλονίστηκαν… κατάλαβαν το λάθος τους και πήγαν με δάκρυα στα μάτια και έφεραν πάλι πίσω τον παππού από το ποτάμι , γονάτισαν μπροστά στον πικραμένο πατέρα και του ζήτησαν συγχώρεση. Αν κάποτε γεράσεις… αν κάποτε γίνεις ανήμπορος, αν νιώσεις ότι είσαι εσύ το βάρος στους άλλους σκέψου ότι όλο αυτό είναι η φυσική κατάληξη της ανθρώπινης φύσης!
Γι αυτό φρόντισε τώρα που είσαι νέος και υγιής να προσφέρεις στους ηλικιωμένους όσα και ότι μπορείς. Πάντα μας επιστρέφεται ότι δίνουμε… Τα μωρά δίνουν χαρά στην οικογένεια όταν γεννιούνται… οι ηλικιωμένοι γιατί να δίνουν λύπη; Μεγάλα μωρά είναι και αυτοί που, πάνω από όλα, έχουν ανάγκη τη στοργή και την αγάπη μας! Έχετε σκεφτεί τι θα μπορούσε να μας πει ένας ηλικιωμένος αλλά συνήθως δεν το λέει.. απλά μας κοιτά και περιμένει να τον νιώσουμε να καταλάβουμε από μόνοι μας.
Αν λοιπόν μπορούσαμε να αποκωδικοποιήσουμε τα μελαγχολικά μάτια και τα τρεμάμενα χείλη του θα τον ακούγαμε να μας ψιθυρίζει και να λέει Εάν με βλέπεις «γέρο»… εάν λερώνομαι όταν τρώω και δεν μπορώ να ντυθώ… έχε υπομονή. Θυμήσου πόσο καιρό μου πήρε για να σου τα μάθω… Εάν όταν μιλάω μαζί σου επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα, μη με διακόπτεις, άκουσε με. Όταν ήσουν μικρός κάθε μέρα σου διάβαζα το ίδιο παραμύθι μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.
Όταν δε θέλω να πλυθώ μη με μαλώνεις και μη με κάνεις να αισθάνομαι ντροπή… Θυμήσου όταν έτρεχα από πίσω σου και έβρισκες δικαιολογίες όταν δεν ήθελες να πλυθείς. Όταν βλέπεις την άγνοιά μου στις νέες τεχνολογίες, δώσε μου χρόνο και μη με κοιτάς ειρωνικά, εγώ είχα όλη την υπομονή να σου μάθω το αλφάβητο.
Όταν κάποιες φόρες δεν μπορώ να θυμηθώ ή χάνω τον ειρμό των λέξεων, δώσε μου χρόνο για να θυμηθώ και εάν δεν τα καταφέρνω μην θυμώνεις… Το πιο σπουδαίο πράγμα δεν είναι εκείνο που λέω, αλλά η ανάγκη που έχω να είμαι μαζί σου και κοντά σου και να με ακούς. Όταν τα πόδια μου είναι κουρασμένα και δεν μου επιτρέπουν να βαδίσω, μη μου συμπεριφέρεσαι σαν να ήμουν «βάρος», έλα κοντά μου με τα δυνατά σου μπράτσα, όπως έκανα εγώ όταν ήσουν μικρός και έκανες τα πρώτα σου βήματα. Όταν λέω πως θα ήθελα να «πεθάνω»… μη θυμώνεις, μια μέρα θα καταλάβεις τι είναι αυτό που με σπρώχνει να το πω. Προσπάθησε να καταλάβεις πως στην ηλικία μου δε ζεις, επιβιώνεις.
Μια μέρα θα ανακαλύψεις ότι παρόλα τα λάθη μου πάντοτε ήθελα το καλύτερο για σένα, για να σου ανοίξω τον δρόμο. Βοήθησέ με να περπατήσω, βοήθησέ με να τελειώσω τις ημέρες μου με αγάπη και υπομονή.
Σε αγαπώ παιδί μου…» Εσείς, λοιπόν, που δεν ανέχεστε τους δικούς σας ηλικιωμένους που έχετε μέσα ή δίπλα στο σπίτι σας. Εσείς που αγανακτείτε με το ένα πιάτο φαγητό που τους προσφέρετε… Εσείς που θέλετε πολλές φορές, όντως, να τους ξεφορτωθείτε έτσι απλά με μια κουβέρτα… μην ξεχάσετε πετώντας τους από τη ζωή σας, να κρατήσετε την κουβέρτα!
Σίγουρα θα σας χρειαστεί όταν και οι ίδιοι φτάσετε στη δική τους θέση.
(edited)
Όταν τα γεράματα χτυπάνε την πόρτα… οι άνθρωποι γίνονται βάρος στους νεότερους, έτσι τουλάχιστον πιστεύουν… Και έτσι το βλέπουν κάποιοι.
Ξεχνάνε, όμως, ότι τα γεράματα δεν είναι αρρώστια, κάποια στιγμή όλοι θα φτάσουν εκεί. Εκεί που είσαι ήμουνα και εδώ που είμαι θα ρθεις!
Σοφή αυτή η παροιμία. Κανένας δεν αναλογίζεται τα δύσκολα, αυτά που θα ‘ρθουν. Κανένας δεν καταλαβαίνει ότι ακόμα και τα πιο φυσιολογικά πράγματα για εμάς και οι φυσικές απλές δραστηριότητες στα γεράματα γίνονται με δυσκολία. Οι άνθρωποι όταν γερνάνε γίνονται σοφοί από την εμπειρία της ζωής.
Η ψυχή τους γεμάτη και η καρδιά τους χτυπά πλέον από ανησυχία να δουν και να καμαρώσουν καλά τα παιδιά και τα εγγόνια τους, τη συνέχεια τους… Και, όμως, αυτοί οι άνθρωποι που καρδιοχτυπούν για τις ζωές των παιδιών τους, κάποιες φορές τους γίνονται ανεπιθύμητοι… Και αναρωτιέται κανείς, πόσοι αχάριστοι μπορεί να είναι οι άνθρωποι;
Δεν τους έχει πει κάποιος ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται; Ότι κάποτε και οι ίδιοι, αδύναμοι και γερασμένοι θα κρέμονται από τα δικά τους παιδιά; Ο παππούς της ιστορίας πάντρεψε τον μονάκριβο γιο του. Απ’ την αγάπη που του είχε, του έκανε δώρο όλη την περιουσία του και δεν κράτησε τίποτα για τον ίδιο… Ο γιος παντρεύτηκε και όλα κυλούσαν ήρεμα μέχρι τη στιγμή που ο παππούς πολύ γέρος πια είχε ανάγκη τη φροντίδα του γιου και της οικογένειάς του… Για αντάλλαγμα η νύφη του και ο γιος του τον έβαλαν να μένει σε ένα υπόγειο…Έστελναν δε το παιδί τους να του δίνει ένα πιάτο φαϊ.
Όταν πια δεν άντεχαν να τον φροντίζουν άλλο και οι καυγάδες μεταξύ νύφης και γιου είχαν γίνει καθημερινότητα (η νύφη δεν ήθελε καθόλου τον παππού στο σπίτι) αποφάσισε ο γιος να πάρει τον παππού μέσα σε μία κουβέρτα και με τη βοήθεια του μικρού εγγονού να πετάξουν τον γέροντα σε ένα ποτάμι… Όταν έφτασαν στο ποτάμι και πέταξαν τον παππού μέσα , ο εγγονός πήρε πίσω μαζί του την κουβέρτα -»Γιατί παιδί μου το έκανες αυτό;» του είπε έντονα η μάνα του όταν γύρισαν σπίτι. -»Θα κρατήσω αυτή την κουβέρτα για σένα όταν γεράσεις να σε πετάξω με την ίδια στο ποτάμι όπως τον παππού…»
Οι γονείς συγκλονίστηκαν… κατάλαβαν το λάθος τους και πήγαν με δάκρυα στα μάτια και έφεραν πάλι πίσω τον παππού από το ποτάμι , γονάτισαν μπροστά στον πικραμένο πατέρα και του ζήτησαν συγχώρεση. Αν κάποτε γεράσεις… αν κάποτε γίνεις ανήμπορος, αν νιώσεις ότι είσαι εσύ το βάρος στους άλλους σκέψου ότι όλο αυτό είναι η φυσική κατάληξη της ανθρώπινης φύσης!
Γι αυτό φρόντισε τώρα που είσαι νέος και υγιής να προσφέρεις στους ηλικιωμένους όσα και ότι μπορείς. Πάντα μας επιστρέφεται ότι δίνουμε… Τα μωρά δίνουν χαρά στην οικογένεια όταν γεννιούνται… οι ηλικιωμένοι γιατί να δίνουν λύπη; Μεγάλα μωρά είναι και αυτοί που, πάνω από όλα, έχουν ανάγκη τη στοργή και την αγάπη μας! Έχετε σκεφτεί τι θα μπορούσε να μας πει ένας ηλικιωμένος αλλά συνήθως δεν το λέει.. απλά μας κοιτά και περιμένει να τον νιώσουμε να καταλάβουμε από μόνοι μας.
Αν λοιπόν μπορούσαμε να αποκωδικοποιήσουμε τα μελαγχολικά μάτια και τα τρεμάμενα χείλη του θα τον ακούγαμε να μας ψιθυρίζει και να λέει Εάν με βλέπεις «γέρο»… εάν λερώνομαι όταν τρώω και δεν μπορώ να ντυθώ… έχε υπομονή. Θυμήσου πόσο καιρό μου πήρε για να σου τα μάθω… Εάν όταν μιλάω μαζί σου επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα, μη με διακόπτεις, άκουσε με. Όταν ήσουν μικρός κάθε μέρα σου διάβαζα το ίδιο παραμύθι μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.
Όταν δε θέλω να πλυθώ μη με μαλώνεις και μη με κάνεις να αισθάνομαι ντροπή… Θυμήσου όταν έτρεχα από πίσω σου και έβρισκες δικαιολογίες όταν δεν ήθελες να πλυθείς. Όταν βλέπεις την άγνοιά μου στις νέες τεχνολογίες, δώσε μου χρόνο και μη με κοιτάς ειρωνικά, εγώ είχα όλη την υπομονή να σου μάθω το αλφάβητο.
Όταν κάποιες φόρες δεν μπορώ να θυμηθώ ή χάνω τον ειρμό των λέξεων, δώσε μου χρόνο για να θυμηθώ και εάν δεν τα καταφέρνω μην θυμώνεις… Το πιο σπουδαίο πράγμα δεν είναι εκείνο που λέω, αλλά η ανάγκη που έχω να είμαι μαζί σου και κοντά σου και να με ακούς. Όταν τα πόδια μου είναι κουρασμένα και δεν μου επιτρέπουν να βαδίσω, μη μου συμπεριφέρεσαι σαν να ήμουν «βάρος», έλα κοντά μου με τα δυνατά σου μπράτσα, όπως έκανα εγώ όταν ήσουν μικρός και έκανες τα πρώτα σου βήματα. Όταν λέω πως θα ήθελα να «πεθάνω»… μη θυμώνεις, μια μέρα θα καταλάβεις τι είναι αυτό που με σπρώχνει να το πω. Προσπάθησε να καταλάβεις πως στην ηλικία μου δε ζεις, επιβιώνεις.
Μια μέρα θα ανακαλύψεις ότι παρόλα τα λάθη μου πάντοτε ήθελα το καλύτερο για σένα, για να σου ανοίξω τον δρόμο. Βοήθησέ με να περπατήσω, βοήθησέ με να τελειώσω τις ημέρες μου με αγάπη και υπομονή.
Σε αγαπώ παιδί μου…» Εσείς, λοιπόν, που δεν ανέχεστε τους δικούς σας ηλικιωμένους που έχετε μέσα ή δίπλα στο σπίτι σας. Εσείς που αγανακτείτε με το ένα πιάτο φαγητό που τους προσφέρετε… Εσείς που θέλετε πολλές φορές, όντως, να τους ξεφορτωθείτε έτσι απλά με μια κουβέρτα… μην ξεχάσετε πετώντας τους από τη ζωή σας, να κρατήσετε την κουβέρτα!
Σίγουρα θα σας χρειαστεί όταν και οι ίδιοι φτάσετε στη δική τους θέση.
(edited)